Het bloed kruipt toch weer waar het niet gaan kan!

Hallo mensen!

Ja ja, het bloed kruipt waar het niet gaan kan zeggen ze en dat geld dus niet alleen voor mijn reis/avontuur drang maar ook van mijn schrijverskant! Ik had absoluut niet gedacht om voor 'slechts'  een vakantie van 3 weken een keertje op mn blog te gaan schrijven maar ik maak hier zo veel mee dat ik dit toch ergens op wil schrijven!

Allereerst, alles gaat goed met me! Sri Lanka is een super mooi land met hele hele vriendelijke mensen. Ik heb me hier in mn eentje geen moment onveilig gevoeld (behalve tijdens de bijzondere busreisjes maar hier later meer over)

Ik zal bij het begin beginnen en dat was natuurlijk vorige week door voor de uitdaging te staan om op Schiphol te komen. Zoals jullie weten sneeuw het 1x per jaar en laat dat nou net het geval zijn als ik naar Schiphol moet en een vliegtuig moet halen! S Ochtends reed alles nog volgens schema maar zodra ik op het station was reed opeens NIETS meer naar Schiphol: vette stress uiteraard! Taxis niet te krijgen, trams reden niet, ik was dus vrij ten einde raad. Uiteindelijk heeft Patrick mijn dag gered door na slechts 3uurtjes slaap zn bed uit te komen en mij met de auto naar Schiphol te brengen #held! Op Schiphol alles soepeltjes en maar 1uurtje vertraging uiteindelijk door een kleine luchtfile in Dubai nog een half uur later geland maar alles ging prima met mn overstap. Aangekomen in Colombo was ik dolgelukkig dat ook mn bagage ook mee was gekomen (toch wel fijn). Ik Colombo meteen BOEM warmte! Airport af en 20 taxi chauffeurs die roepen MISS MISS YOU TAXI? Nou, dan voel ik me meteen in mn element! Eerst een pinautomaat gezocht en op naar een bus, gelukkig dankzij twee super lieve Engelsen (waarvan de vlucht gecancelled was) in de goede bus gekomen en op naar Negombo. Hier heb ik de eerste twee nachtjes geslapen, ligt aan het strand. Ik heb een beetje het stadje verkend en een uurtje bijgeslapen. s Avonds in t hostel/hotel/guesthouse heerlijke Curry met rijst gegeten met een gezellige Engelse jongen en dag twee op t strand doorgebracht (ik dacht me super goed in gesmeerd te hebben maar was helaas mn voetjes vergeten: dom!)

Na twee nachtjes had ik genoeg van Negombo wat, gezien de ligging, nogal toeristisch en niet al te boeiend is. Ik ging door naar Kandy met de bus. Wat een belevenis!!! Propvol is een omschrijving die je eraan kan geven. Daarna gaan ze rijden (nee, correctie: gassen voor het leven) en van een tweebaansweg maken ze zonder moeite een driebaans als ze even iemand in willen halen (ook al komt er een tegenligger) ik probeer tegenwoordig dus maar niet zo veel meer vooraan in de bussen te zitten wat beter voor mn hart is! Pfff! Kandy was een erg drukke stad waar ik naar een hostel ging wat Tamara me aangeraden had, deze was echter vol maar ze zouden voor mij wel even iets regelen. S Avonds zag ik pas dat dit een matrasje in de bezemkast was, achja, voor 1 nachtje en 3 euro best te overleven. Ik heb een beetje de omgeving verkend met een tuc tuc driver die me had weten over te halen en ik ben uiteindelijk zelfs nog even bij hem thuis geweest voor een kopje thee en zn familie ontmoet. Wel bijzonder! Dag erna ging ik toch weer verder na een rondje gewandeld te hebben om het meer, richting het noorden, richting Sigiry. Hiervoor dus ik had wel weer even een paar bijzondere momentjes (uren) in verschillende bussen. Sigiry ben ik de ochtend erna op gewandeld dit is namelijk een hele grote (mooie, bijzondere) rots in de middel of nowhere (of nou ja in t midden van een national park).

Dit was gisteren en ik had bedacht om hierna richting t zuiden iets meer te gaan wat betekende een paar uur bussen (jeeej) Eerst weer terug naar Kandy (2 bussen) toen naar Hatton (1 bus) toen naar Dalhousie (2 bussen) dusja, ik was gisteravond wel een beetje klaar ermee! Gelukkig kon ik vroeg naar bed want vanmorgen moest ik al om kwart voor 2 (ja TWEE) opstaan (hoezo vakantie?) om de pelgrimstocht te maken naar Adams Peak. Dit is ruim 2.5 uur ruim 5000 trappen lopen! En ja, ik heb t gedaan en gered! Ik begon er alleen aan (aangezien ik laat aangekomen was in Dalhousie en nog geen vrienden gemaakt had en t toch fijn is zoiets in je eigen tempo te lopen) Halverwege kwam ik een Noors koppel tegen die ongeveer t zelfde tempo hadden dus liepen we samen verder (dit was echt heftig mensen, echt!) Onderweg kwamen we hele families tegen, etensstandjes waren er te over, monniken hebben me gezegend aan het begin een belevenis in het donker. Iedereen loopt dit in de nacht om voor de zonsopgang boven op de peak te staan. Nou wij waren er zeker ruim om tijd! Vijf uur terwijl de zon om half zeven op kwam, oeps! Een hele koude oeps wel te verstaan want t was er echt koud! Gelukkig kregen we gezelschap van twee gezellige Australiers waarmee we thee gingen drinken en uiteindelijk een mooie zonsopgang gezien. Ook was er een of andere hindoestaanse ceremonie op de top. Echt bijzonder! Toen het licht begon te worden zag ik dus ook voor het eerst de omgeving: WOW! Echt wow! Super mooi! Toch redelijk snel naar beneden gegaan om alle families (met echt ook vet oude mensen en kleine kinderen die gedragen worden door de ouders) voor te zijn. Na een fantastisch ontbijt met de heren ging ik weer met een bus verder en zo ben ik net aangekomen in Nuwara Eliya. Ik denk dat ik hier even twee nachtjes ga blijven om het reizen even te onderbreken. Hier zijn super veel theeplantages dus dat ga ik denk morgen even uitchecken en verder even relaxen. Relaxen ben ik ook van plan in Ella en daarna door naar de kust!

Ja mensen, het bloed kruipt waar het niet gaan kan en ik blijf toch echt wel een traveljunkie! ;) Het alleen-reizen is geen probleem maar is wel heel anders dan in Zuid Amerika. Hier reizen toch nog niet zo veel backpackers (vaak ben ik de enige blanke in de bus) en degene die er zijn zijn stelletjes. Hierdoor heb ik vaak s avonds wel gezelligheid in de hotelletjes maar hierbuiten reis ik wel vrij veel alleen. Misschien veranderd dat bij de kust meer maar goed, ik vermaak me absoluut wel en de mensen die ik ontmoet zijn echt super tof! Nou tot zo ver dit onverwacht lange verhaal! ;)

Take care en tot snel!

xx Linda