Todo posible, nada seguro

Zoals de titel van deze blog al weggeeft: niets is zeker! Toen ik dus in mn vorige berichtje schreef dat ik de bus zou pakken richting t zuiden dacht ik ook echt dat dat zou gebeuren. Niets is minder waar. Ik ging de dag dat ik dacht te vertekken uit Huaraz weer eens lunchen met Guido en Laura. Toen ik zei dat ik weg zou gaan zei Guido ´He, das jammer ik had net iets moois voor je bedacht´... Natuurlijk was ik een en al oor. Hij kwam met een voorstel voor me: als ik een aantal teksten voor hem vanuit het Engels (Spaans gaat helaas nog niet) naar het Nederlands zou vertalen (reisprogrammas) zou ik voor een flinke korting/gratis naar een van zijn projectdorpjes kunnen voor een homestay. Ik heb hier heel even over nagedacht en besloot toen ´Why not!´ Dus ben toen s middags maar meteen even begonnen met een paar en heb dat nog een dagje gedaan. Een ouderwetste day-in-the-office! ;) Belastingdienstmensen: ik heb aan jullie gedacht! ;) Werken jullie er btw nog?
Back to the point.. Door dus even een dagje hard te werken kon ik woensdag samen met twee Finnen richting Vicos, het bergdorpje van mijn back-to-basics avontuur! We werden opgehaald door onze gast-mama, die gekleed was in haar schitterende traditionele kleding. Zulke kleding zie je hier wel vaker en ik was heel blij dat ik nu een goed excuus had om hier foto´s van te maken (op straat vind ik dat toch altijd een beetje ongemakkelijk) We gingen met de collectivo een half uurtje rijden en daarna moesten we nog even onszelf in een taxi proppen. Ook hier geldt weer het principe, er kan er altijd eentje bij!
Aangekomen bij ons huisje voor de nacht (na een uurtje lopen bergje-op), kregen we een heerlijke kop thee met de lokale kruiden erin. Hierna was het tijd voor de lunch. Lekkere aardappelen (heerlijk gekruid) met rijst (dit is een combi die ze hier in Peru wel vaker hebben). We kregen als soort van dessert een pap-achtig iets wat heel zoet was en ik vond het eigenlijk niet zo lekker. Toch maar wat van gegeten. ´s Middags veel gerelaxt rond het huis. We hebben ook nog geholpen met het maken van brood. Dat maken ze daar alleen voor speciale gelegenheden. Vooral t kneden was vrij zwaar maar toen ik het proefde toen het vers uit de oven kwam maakte dat natuurlijk al het harde werk helemaal waard. Bakkerij van der Sande´s brood is lekker maar dit speciale, zelfgemaakte, vers-uit-de-oven brood was super! ´s Middags wat geprobeerd te praten met het gezin (geprobeerd want mijn Spaans ...) ;) haha.. en wat rondgekeken op het land. ´s Avonds was er weer een goede maaltijd voor ons bereid; een heerlijke, goedgevulde soep. Verder na t eten, was het donker. En wat doe je dan op een plaats waar geen elektriciteit is: je stookt een vuurtje en gaat vroeg je bed in! Gelukkig was ik super moe doordat ik de twee nachten ervoor niet geweldig had geslapen in de dorms dus ik sliep van 8 tot 7 de volgende morgen. Dat slapen werd medemogelijk gemaakt door de 5 dekens die ik over me heen had en de kleding die ik aan had: wat was het KOUD! Brrrr! Ik ging zelfs met mn (nieuwe) muts op slapen! haha.
In de morgen mocht ik weer genieten van de kookkunsten van de gastvrouw, ze had gebakken aardappeltjes gemaakt: goedemorgen! haha.. Na het ontbijt gingen we richting een ander gedeelte van het dorp lopen (ong een uurtje lopen, gelukkig had ik mn bergschoenen meegenomen, NOT, beetje dom!). Hier zouden we met nog een aantal mensen de Pachamanca doen. Dit is een ritueel die de Vicos (het volk waar ik was) normaal doen bij speciale gelegenheden en nu dus om te vieren dat wij er waren. Hier waren ook nog twee Italianen die in een ander huisje geslapen hadden. Wat was dit een bijzondere maaltijd! We liepen eerst een berg op (weeer een berg) ;) en de locals namen allerlei spulletjes mee. Hier bovenop de berg hadden ze een soort van oventje gebouwd met keien en hier hadden ze al drie uur lang een vuurtje in gestookt. Na die drie uur haalden ze de restanten van het hout eruit en gooiden ze allerlei verschillende aardappelen, groentes en vlees erin en lieten het stenen oventje een soort van instorten. Daarna gingen er allerlei takken en een plastic zeil overheen en werd ons eten dus gestoomd. Na 40 minuutjes wachten kon ik dus gaan genieten van de meest speciale lunch die ik ooit op heb en ik denk ooit zal hebben. Het was nog lekker ook! Na de lunch was het nog tijd voor wat muziek en dans! Hierna was dit avontuur toch wel aan haar einde gekomen en moesten we terug gaan lopen richting Vicos en daarna met een busje terug naar Huaraz. Aangekomen terug in Huaraz ben ik nog even wat gaan eten met een NL meisje uit t hostel en een paar gasten en een laatste keer een lekker toetje gegeten bij Kristof waarna ik toch echt met de nachtbus wegging uit het schitterende Huaraz!

De nachtbus bracht me naar Lima waar ik even wat op moest halen bij de ambassade en een pakketje naar huis heb gestuurd (hopelijk komt t aan want t zijn al mn gekochte kleren!). Ik had al best wel een tijdje opgekeken tegen deze dag omdat ik een halve dag op een busstation door zou moeten brengen maar t viel me alles mee! Peruanen zijn super vriendelijk en willen allemaal een praatje met me maken. Als je vijf minuten met iemand praat nodigt diegene je al uit bij hem thuis! Ik ga er natuurlijk niet op in, maar om even aan te geven hoe vriendelijk mensen zijn! s Middags ging ik met een bus richting Ica en vanaf daar ging ik naar Huacachina, een oase in de woestijn. Deze plek staat bekend om een ding: sandboarden! Die avond at ik samen met een Engels meisje (Hanaa) en twee Ozzies (Eugene en Ryan) waarmee ik uiteindelijk nog een barretje ben beland, hoe moe ik ook was! Met hen ben ik uiteindelijk ook gaan boarden! Wat tof is dat! Ik ging niet echt boarden zoals je dat in de sneeuw doet maar erop liggen en dan keihard van een woestijnheuvel af racen! Gaat zo snel en is zo veel beter dan welk attractiepark dan ook! De buggy die we reden was ook al vet want die racete ook als een malle! Great fun! Dag erna ben ik met Hanaa nog eens een board gaan huren om een uurtje zelf proberen wat te staan op zo´n board. Ging niet slecht al zeg ik t zelf, voordeel is natuurlijk dat je heel zacht valt! ;)

Na deze oase was het tijd voor Cusco, de stad die bekend staat vanwege haar nabijheid van Machu Piccu! De busrit erheen was vreselijk! Slechte bus, veel bochten, hoogteverschil: Linda was misselijk! Rustig eerste dagje in Cusco, wat rondgelopen, ´s avonds meegedaan in een Pub Quiz in het hostel (eerste vraag: wat zijn de kleuren van de Nederlandse vlag). Dag erna een trekking naar Machu Piccu geregeld en ben ik Malou tegengekomen. Het gaat gelukkig ook goed met haar en ook zij heeft leuke mensen leren kennen. ´s Avonds nog een klein feestje meegepakt en de dag erna begon dus mn vierdaagse trekking richting Machu Piccu. De eerste dag zouden we een aantal uur in een busje moeten rijden en daarna mountainbiken. Nadeel: het regende pijpenstelen! Na een uur biken was ik zo doorweeks en had ik het zo koud dat, hoe mooi en tof het allemaal ook was, ik met de bus verder ben gegaan. De eerste dag was dus minder intensief dan gedacht. Ik deelde de kamer met Hanaa en Sarah (een Amerikaans meisje). s Avonds hebben we met onze groep (8 man totaal) heerlijk gegeten en daarna wat kaartspelletjes gedaan en op tijd naar bed. Op tijd naar bed omdat we de dag erna om 6 uur gewekt werden voor een lange, lange dag wandelen. Eerste stukje was nog redelijk te doen maar we moesten er uiteindelijk toch wel weer aan gaan geloven en hebben een flinke berg beklommen. Deze dag kwamen we ook langs een stuk van de oorspronkelijke Inka Trail! De omgeving was wel weer schitterend! Soms dwaalde ik af met mn gedachten en moest ik me van mezelf even realiseren waar ik was! Hoe bijzonder het is! Na een lange dag lopen kwamen we rond 5 uur aan bij hot springs waar we heerlijk hebben kunnen relaxen. Hierna nog een uurtje lopen richting onze overnachtingsplaats. Hier aten we in een leuk restaurantje waar we later op de avond, met nog een andere tourgroep, op de stoelen en de tafels hebben staan dansen. Todo posible in Peru! Dag 3 van de trekking was weer een loopdagje. We konden kiezen of we een uurtje extra wilden lopen naar een waterval. Gelukkig had ik een overactieve groep en natuurlijk gingen we daarheen! Blaren, spierpijn, geen probleem! Deze dag liepen we richting Aguas Calientes, het dorpje wat het dichtst bij MP ligt. Hier aangekomen waren we allemaal moe en na het eten was het dan ook geen probleem om vroeg te gaan slapen. Dag 4 stond namelijk geheel in het teken van Machu Picchu! Om half 4 werden we gewekt en we liepen richting vier uur weg richting het beginpunt van MP. Rond kwart voor vijf mochten we beginnen aan de (helse) klim omhoog. We moesten namelijk nog zo´n 1600 (!) treden beklimmen richting de oude Inca stad. Daar doe je ongeveer een uur over en dan ben je kapot kan ik jullie allemaal verzekeren! Ik was wel bij de eersten boven wat betekend dat ik recht had op een stempel om nog een berg te beklimmen (jeeej!) haha.. Nee, Wayna Piccu is de berg die je op veel typische MP foto´s ziet en vanaf daar heb je een schitterend uitzicht en er mogen slechts 400 mensen per dag op dus t was wel goed om als een van de eerste boven te zijn. De eerste twee uurtjes in MP hadden we een gids die ons t een en ander vertelde over de site en daarna gingen we dus Wayna Piccu beklimmen. Ik had er eigenlijk geen zin in maar heb me toch over laten halen, gelukkig! De klim erheen was weer lekker zwetig en toen ik boven kwam zag ik ... heel veel mist! Er was niets te zien! Daar was ik niet voor naar boven geklommen! Tijd voor de lunch en heb dus uiteindelijk een uur daarboven gewacht tot het (thank god!) open trok en we MP in haar volle glorie hebben mogen bewonderen. Zo mooi! Wel grappig, we zaten daar me allemaal mensen die natuurlijk niet weg wilden gaan voor ze een mooi uitzicht hadden gehad. Als het maar 1 seconde opentrok werden vele vele fototoestellen tevoorschijn gehaald! Goede sfeer! De rest van de dag wat rondgelopen door de site en gewoon genoten! Uiteindelijk, einde van de middag teruggelopen naar Aguas Calientes en s avonds met de trein en de bus terug naar Cusco. Wat een top tocht! Leuke mensen, mooie omgeving en natuurlijk het schitterende Machu Piccu!

Ik kreeg pas de vraag of ik nog speciale dingen op had, qua eten. Nu bedacht ik dat ik dat nog niet aan jullie heb laten weten. Even denken:

- in Azie heb ik wel een paar keer een insectje op, gefrituurd, en dat smaakt niet echt slecht!

- in Peru heb ik cavia (lokale specialiteit!) en alpaka (soort lama) op

- verder.. niet veel schokkends.. Hier in Peru houden ze heel veel van soep-hoofdgerecht-dessertje dus genoeg voeding! Ook zijn t hier in Peru echte zoetekouwen! Op elke hoek vd straat staan kleine kraampjes met allerlei snoep, chocolade etc! Verleiderlijk!

Verder.. de mannen.. Ja, Peruanen, Aziaten, t zijn mn types niet! haha.. Maar er zijn veel leuke reizigers en heb t goed naar mn zin. Mn naam is btw een regelrechte hit hier in Zuid Amerika. Linda betekend namelijk ´mooi´ of ´leuk´ in het Spaans en echt elke Peruaan verteld dat graag aan me! Achja, beter dat dan iets negatiefs denk ik maar!

Morgen richting Arequipa, het zuiden van Peru! I´ll keep u updated!

Liefs van de linda Linda ;)

ps. Ik heb net een paar fotos op Facebook gezet maar nu is mn batterij van mn camera leeg dus voor degene zonder Facebook: even geduld voor de foto´s!