Rest van Rurre en ... San Pedro Prison!

Na mn jungle avontuur was t tijd voor een goede avond op stap! En een chilldag. In deze chilldag heb ik heerlijk in een hangmat gehangen en Jamie leren kennen, een Engelse lad die ook een Pampa tour wilde gaan doen. Het begin van een vriendschap. ´s Avonds nog op stap gegaan met een groep Engelsen wat helaas (of nouja, helaas..) veel later werd dan gepland wat ik heel goed voelde de dag erna in de 3 uur durende jeeprit richting de pampas. Deze weg was op zn zachtst gezegd zeer zeer zeer zeer slecht. Ik dacht eventjes te kunnen slapen maar no-way on earth dat ik dat mogelijk was!  Na die 3 bijzonder oncomfortabele uren was het tijd voor de lunch waarna we in een bootje stapten en de pampas door gingen varen. Dankzij het feit dat mn fototoestel t niet deed heb ik volop kunnen genieten van de omgeving. Veeel dieren gezien; vooral krokodillen, capibara´s (speciale dieren die alleen in de amazone te vinden zijn), verschillende vogels, schildpadden (die zitten altijd heerlijk op en bij elkaar), etc etc. Momenteel staat het water vrij laag door dat het net voor het begin van het regenseizoen is, waardoor we soms de boot moesten duwen aangezien we vast kwamen te zitten. Later in de middag kwamen we langs een plek waar roze zoetwaterdolfijnen zwommen. We mochten ook met ze gaan zwemmen want soms komen ze wel eens spelen met mensen. Spelen deden ze ook wel, t spelletje ´laten we de mensen eens vermoeien door telkens een andere kant op te zwemmen dan waar zij zijn´. Technisch gezien vind ik dus dat ik met dolfijnen heb gezwommen hoewel ik ze niet heb aan kunnen raken. En ja mensen, dat is in hetzelfde water als waar de piranja´s zwemmen en waar de krokodillen liggen te zonnen! De daredavil in me is wakker geworden! Na de rest van de boottocht aangekomen bij onze lodge voor de komende twee nachten, deze deed mij een beetje denken aan een Amerikaans ´summercamp´. Groot op houte palen opgezet kamp met een sunset bar waar we schitterende zonsondergangen hebben gezien. ´s Avonds na t eten ben ik redelijk op tijd gaan slapen want ik was nog steeds super moe en de ochtend erna gingen we weer vroeg op. Na het ontbijt gingen we namelijk op zoek naar een anaconda! En ja mensen, die hebben we gevonden! Na deze zoektocht lopend in de wetlands (die dus niet echt ´wet´ zijn momenteel) liepen we ook nog naar een meer toe waar veel dieren waren. s Middags, na de lunch en een siesta in een hangmat (heerlijke uitvindingen die dingen!) gingen we piranja-vissen. Mn vis-skills zijn niet echt om over naar huis te schrijven dus daar laat ik het verder ook maar bij maar de rest van mn groep heeft wel een paar visjes aan de haak geslagen. Na het avondeten gingen we met de boot een nachttochtje maken om het wildlife by night te zien. Na een stukje varen gingen we ook wat lopen maar er waren wat mensen in mn groep die dit eng vonden en dus gingen we vrij snel weer terug. Ik merkte dat ik na mn jungle avontuur niet echt meer bang ben voor beestjes ed, ik was bijna de ´stoerste´ van het stel en dat voor een jungle princess! ;) S Avonds voor t slapengaan nog even met een biertje getoost op het goede leven toen een miereneter aan zn avondeten begon in de boom naast ons: bijzonder beest! De derde en laatste dag van onze pampas toer stonden we vroeg op voor de zonsopgang maar deze hebben we helaas gemist doordat onze gids de verkeerde tijd dacht. Beetje jammer aangezien hij sowieso al de slechtste gids was die ik ooit in mn leven gehad heb. Na het ontbijt gingen we nogmaals op zoek naar dolfijnen en daarna begonnen we aan onze terugweg naar Rurre. Terug in Rurre (na onderweg ook nog autopech gehad te hebben) zijn we langs de travel agency gegaan en hebben hier t een en ander aan feedback gegeven. Hierdoor kregen we iets van ons geld terug waardoor we s avonds met zn allen een lekkere pizza gegeten hebben en een drankje gedronken hebben.

De dag erna stonden we met zn allen vroeg op voor een gezamelijk ontbijt bij de beste (ja mensen BESTE) Franse bakkerij ter wereld!Of in ieder geval in Zuid Amerika! Chocoladebroodjes, croissantjes, hartige quiches, tomaat-kaasbroodjes, puddingbroodjes, alles was te goddelijk! De rest van de dag dunde onze groep een beetje uit doordat iedereen en andere vlucht terug naar La Paz had. Ik zou eigenlijk een bus nemen terug naar La Paz maar gezien de heenweg besloot ik ook maar te vliegen. De weg erheen is namelijk nogal.. gevaarlijk! Een hele smalle weg langs diepe diepe afgronden, stoffig, warm, geen airco in de bus dus ramen open, 18 uur, vol met locals, en volop schietgebedjes elke keer als er een tegenligger kwam. Ik was echter genoodzaakt nog een dag langer in Rurre te blijven voor ik een vlucht kon nemen; nog een relaxdagje dus. Hammock-time zoals Jamie t noemde. Dag erna ben ik dus met hem terug naar La Paz gevlogen, we waren eerst bang dat de vlucht niet door zou gaan aangezien t keihard regende maar gelukkig kon ik toch eindelijk Rurre verlaten. T vliegveld wil ik nog wel even vermelden, dat was namelijk niet meer dan een verlengd weiland waarin letterlijk een paar meter verderop een paar paarden stonden te grazen: bijzonder!

Terug in La Paz naar t hostel gegaan waar onze pampa mensen ook waren. ´s Avonds had ik afgesproken met Hanga, een Duits meisje waarmee ik in de jungle tour zat. Zij woont en werkt in La Paz, vrijwilligerswerk met straatkinderen (vreselijke verhalen heeft ze erover). Drie verschillende non-gringo (gringo is t woord voor buitenlander) barren hebben we bezocht. Heel leuk! In de tweede stond een beeld van een kikker (brengt geluk denken ze hier) en in de mond van die kikker stoppen ze steeds sigaretten als offer en ze zetten er ook alcohol bij! Cool! In de laatste bar/dancing was een Reggea concert bezig, super om te zien hoe de mensen los gingen! Goede sfeer! Good times!

De dag erna was dé dag waar ik al maanden naar uit had gekeken. Sinds ik in Cambodja het boek ´Marching Powder´ in mn bezit had gekregen. Dit was namelijk de dag dat ik San Pedro Prison ging bezoeken! Ja mensen, je gaat gewoon even een gevangenis is. Betaald wat geld om de bewakers om te kopen en voor je t weet ben je binnen! Ik zal even bij t begin beginnen. Dit boek is het verhaal van een Engelse drugstrafficker die gepakt werd  in La Paz en dus in SPP (afkorting San Pedro Prison) terecht komt. Deze gevangenis is een wereld op zichzelf. De gevangenen moeten betalen (ja betalen!) voor hun eigen cel. Er zijn verschillende secties, duurdere en minder duurdere. De bewakers zorgen er eigenlijk alleen voor dat de gevangenen niet naar buiten gaan en dat ze zich s ochtends melden, verder wordt de gevangenis gerund door de inmates! Er zijn winkeltjes, restaurantjes, er is een kerk, er wonen kinderen (kids van inmates die geen familie buiten hebben. Deze kids worden heel respectvol behandeld, mocht er een gevecht oid zijn en er loopt een kind langs wordt het gevecht tijdelijk gestopt en er is een speciaal fonds voor deze kinderen), er komen vele bezoekers, er zijn tv´s, er is internet, gym, etc etc etc. Anyway, de Engelse gevangene is jaren geleden begonnen met het geven van tours aan toeristen. Hij is inmiddels vrij maar er zijn anderen die zijn ´werk´ overgenomen hebben. Een van hun was dus onze gids ´Jose Marquiz´. Ik had van een jongen in Cuszo zijn emailadres gekregen en zo een bezoek voor mij en Jamie geregeld. Er waren nog 5 anderen in onze groep. We werden opgehaald bij een Burger King en na een kleine controle door de guards waren we snel binnen. En wat een verrassing: t voelde enorm relaxt! Er was een pleintje en mensen zaten allemaal buiten op t plein wat te eten er werd gitaar gespeeld alles voelde gemoedelijk. Er waren veel bezoekers, kinderen, er was zelfs een feest voor de eerste communie van een van de kinderen van een van de rijkere gevangenen! Bizar! Ik liep bijna de hele tijd met open mond rond! Na een eerst blik op het plein (dit was de rijkste sectie waar de buitenlanders en de politieke gevangenen zitten, dus veilig voor ons) gingen we naar een cel van een van de inmates om gezellig wat te gaan babbelen met Jose en een Zuid Afrikaan Jan. Jose is een derde generatie Mexicaanse drugslord (opgegroeid in VS) die op zn hoogtepunt 800MILJOEN dollar waard was. Alleen zijn geld, niet t geld wat in de rest van de familie zit! OMG! Hij is gepakt voor het verschepen van 120 TON cocaine, hoewel zn aanklacht slechts 50ton was (de rest is mysterieus verdwenen door de uber-corrupte overheid in Bolivia). Uiteindelijk is die 70 ton die verdwenen is aangeboden aan Jose voor de verkoop! De sfeer en alles was heel relaxt, laid-back, voelde geen moment of ik in een gevangenis was! Jose vertelde dat ze de avond ervoor nog gezellig gekaraoked hadden met zn alle! WTF! Ik vertelde eerder dat de cellen gekocht moeten worden, we hebben een bezoekje gebracht aan de duurste cel waarvan de kosten 15000 USD was: 3 verdiepingen, eigen douche etc, sauna, keuken etc etc. Met geld kom je overal in dit land! Jose is nu al 9 jaar on/off in de gevangenis. In Bolivia moet je namelijk na 18 maanden een proces krijgen en dan kan je voorwaardelijk vrijgelaten worden. Hij is in principe voor alles vrijgesproken en wacht op zn laatste proces in december. De aanklacht die hier staat is het ´opzetten van een drugskartel´ maar hier zijn helemaal geen bewijzen voor. Aangezien hij vrijgesproken is voor de aanklacht van de 50ton coce kon hij hier nu makkelijk met ons over praten! Hij wacht dus nog even zn tijd af (en t is wel oke in de gevangenis) tot hij van alles vrijgesproken is! Hij zou zich zo vrij kunnen kopen maar doet dit niet uit solidariteit naar de andere gevangenen, zou hij nu betalen worden de kosten in de toekomst nog hoger. Wanneer hij vrij komt wil Jose een ranch kopen in Brazilie en later verhuizen naar Australie. Na de vrijlating gaat hij waarschijnlijk nog een jaartje door met de drugs-bizz om vervolgens zich te richting op iets anders. Hij heeft namelijk ook TWEE (!) master degrees, dom is ie niet!
Hij heeft 3 kids maar die denken dat ie zit voor rijden onder invloed. Elke maand of om de maand komen de kinderen langs en die kunnen dan natuurlijk ook blijven slapen! Hij heeft veel verteld over al t geld wat omgaat in de business en hoe de coce gemaakt wordt. Hij doet dit namelijk zelf ook. Al vanaf zn 13e! Op die leeftijd ontdekte hij een drugslab in een gebouw op de ranch van zn ouders en een kamer vol met geld. Toen heeft een ´goede´ familievriend m de art-of-coce bijgebracht en sindsdien... Zelfs in de gevangenis gaat hij ermee door. Voornamelijk om zn skills niet te verleren. Hij heeft namelijk ook nog 6 kleinere cellen in de General Population (gemeenschappelijk gedeelte waar meer gevangenen zitten) en daar zit ook zn lab verborgen. Iedereen weet dit uiteraard en de paste (waarvan de coce uiteindelijk gemaakt wordt) wordt gewoon naar binnengesmokkeld. De cocaine is SPP is de meest pure die je maar kunt krijgen; 98% puur tegen een (hooguit) 20-40% in Europa. Natuurlijk mochten we ook wel t een en ander proberen maar ik heb het toch aan me voorbij laten gaan. Jose zelf gebruikte nu ook niet en zei dat ie niet vaak gebruikt maar als hij en zn maat een feest bouwen is t voor drie dagen achter elkaar waarbij veel alcohol gebruikt wordt en pp 10 gram per dag erdoorheen gaat.
De vader en opa van Jose zijn nooit gepakt maar hij en zijn neven wel allemaal. Ze hebben dan ook besloten dat hun kinderen niet in de business terecht mogen komen. Alle kinderen van Jose zullen naar een Engelse boarding school gaan om het gevaar in Zuid Amerika te voorkomen.
Volgens Jose wordt slechts 2% van de drugstraffickers gepakt in La Paz, zijne natuurlijk nooit. Hij laat zn mensen reizen via Santa Cruz waar hij zn contacten heeft. Contacten heeft hij sowieso genoeg, ik weet niet meer precies hoe, maar hij kende Pablo Escobar persoonlijk! Nadat deze vermoord was leerde hij een paar politie agenten kennen die in t team zaten die Pablo vermoord hebben. Hij heeft toen een telefoontje gepleegd naar zn kennissen en ´wat er verder met die agenten is gebeurt weet hij niet´ maar ze leven niet meer. Lijkt heel raar om dit nu te zeggen maar Jose was echt een super super vriendelijke, leuke vent! Zou zo nog eens een biertje met m gaan drinken, laat maar zeggen! We hebben nog gevraagd of hij zich schuldig voelt over zn ´werk´ aangezien er toch veel mensen aan overlijden. Hij ziet het als business; doet hij t niet dan doet een ander het wel. Hij betaald zn leveranciers (coca blaadjes ed) beter dan gemiddeld en hoopt zo toch wat bij te dragen.
 In de gevangenis hebben we de beste rum-cola van mn leven op: laat maar zeggen goldlabel Bacardi! Alles is mogelijk hier! Ik had dit natuurlijk nooit gedaan als de sfeer er niet naar was maar twas gewoon relaxt, heb me geen moment onveilig gevoeld, veiliger dan ´outside´ in La Paz!
Nog een paar feitjes, ook voor mezelf om te onthouden:
- De meeste cocaine is voor de export en dan gaat t meeste naar de VS waar er crack van gemaakt wordt
- Heb de voormalig vise-premier van Bolivia ontmoet. Hij zit hier omdat ie teveel invloed kreeg naar de zin van Evo Morales, de huidige premier. Hij zit nu dus vast vanwege ´omkoping´ wat een bullshit reden is want ALLES en IEDEREEN is corrupt in dit land!
- 80% van het boek Marching Powder is volgens Jose niet waar
- Pas recent zijn er weer rondleidingen in de gevangenis er was een stop voor een paar jaar aangezien er teveel mensen (soms wel 100 per dag) binnenkwamen. De tours staan namelijk gewoon in de Lonely Planet, de reizigersbijbel!
- Sommige mensen komen binnen als ´vrij onschuldig´ en gaan naar buiten als volleerde criminelen!
- Jose heeft ook gezeten in de VS vanwege een persoonsverwisseling en dat was echt ´highschool´ vergeleken met de ´kindergarten´ in SPP.
´Je wordt niet gepakt als je met drugs bezig bent maar als je t probeert wit te wassen´ aldus Jose.
- De kinderen die in de gevangenis wonen gaan gewoon naar school, feestjes, er worden feestjes georganiseerd ed. Ze halen zelfs gewoon goede cijfers! Knap!
- Als je in SPP binnenkomt omdat je iets met kinderen gedaan hebt ben je de lul om t zo maar even te zeggen. Je wordt eerst zelf verkracht en daarna als uitschot behandeld voor minstens een jaar.
- Als buitenlander heb je t toch wel iets zwaarder in SPP, de Zuid Afrikaanse Jan liep rond met gebroken ribben en littekens van messteken van de laatste keer dat ie is aangevallen (niet in deze sectie maar toen ie naar General Population ging.
- Deze rijke sectie heeft recent ruzie gehad met de sectie ernaast (waar wij niet heen konden gaan), ´zij gooiden stenen, wij gooiden dinamiet´
- Sinds Evo Morales aan de macht is in Bolivia is alles anti-VS. Hierdoor is er meer vrijspel voor de drugs business. Jose verwacht zelfs dat er binnen 5 jaar een BTW zal zijn op cocaine!
- Volgens Jose ´Als je eenmaal gezeten hebt, tis heel slecht, ben je niet meer bang voor de gevangenis, is het geen straf meer´.
- Ik moest nogal lachen toen ik naar de wc ging en de gevangene wcpapier met beertjes erop had! Hoezo tough guy?
- Dat de bewakers corrupt zijn is niet raar, ze verdienen maar 100USD per maand.

Nou, uiteindelijk zijn we ongeveer 3uur binnengeweest. Voor we wegingen hadden we nog een kleine rondleiding door de goede sectie. Zo hebben we wat cellen gezien (er was bijvoorbeeld ook een dorm!), de kerk, de ´administratie´van de sectie (gerund door mannen die ingehuurd waren om Evo Morales te vermoordden..) en uiteindelijk Jose´s cel/kantoortje. Wat een bizarre ervaring! Ik heb nog nooit in mn leven drie uur lang bijna met open mond zitten luisteren en ik had t boek al gelezen! Iedereen was ook echt super enthusiast erover en we zijn met de groep nog een drankje gaan doen voor ik richting de busstation ging: ik had fijn een nachtbus naar Potosi waar ik nu zit. Morgen ga ik hier de zilvermijnen bezoeken; schijnt super indrukwekkend te zijn.

Weer een lang verhaal maar vooral de gevangenis was zo bijzonder dat ik dit met jullie wilde delen! Tot de volgende maar weer! Ik ga bijna weer naar mn volgende landen: Chili en Argentinie! Wederom zin in!

Liefs!
L.